முத்தப்பிழை

கல்லான பின்னும்
கன்னத்தை எரித்து கொண்டே இருக்கிறது
உன் அமில முத்தம்

கனவு என்னும் திசை பலகை

நேற்று கண்ட கனவில்
உன்னை அங்கேயே விட்டு விட்டு வந்துவிட்டேன்
இதற்காக நான் என்னை வெறுக்கிறேன்.
இன்னும் சில வினாடிகள் மட்டும் பொருத்துக்கொள்
இதோ இதோ உறங்க தொடங்கிவிட்டேன்!

யன்னல் பொழுதுகள்

ஒரு சிறு குழந்தையின்
உற்சாகத்தோடு எதிர் பார்த்து கொண்டிருக்கிறேன்
உன் வரவை
நாளை என்றும் மறு நாள் என்றும்
ஒன்றும் இல்லை என் நாளேட்டில்
எல்லா நாட்களும்
இன்றில் தொடங்கி இன்றில் முடிகிறது

மழை

நான் காடுகளில் தொலையப்போகும் அந்த நாளில் கன மழை பெய்ய வேண்டும்.

என்னிடம் வார்த்தைகள் தீர்ந்து போகும் ஒரு வெறுமையான பொழுதில் அவ்விடத்தை மழை நிரப்ப வேண்டும்..

சத்தியமாய் அதை பற்றி நான் கவிதையோ அல்லது கவிதை போன்ற ஏதோ ஒன்றையோ எழுதிவிட கூடாது..

என் அன்மாவை நனைத்த ஒற்றைத் துளியாய் என்னோடு மட்டும் அது பேசிக்கொண்டிருக்க வேண்டும்

நான் முழுவதுமாய் சிந்தி சிதறும் வரை......

ஒரு கண்ணாடியின் மரணம்

என் வாழ்வின் முடிவுகளை பிறர் எடுக்கும் அளவிற்கு

என்னை முடமாக்கிய உன் செய்கைகளால் கூட

உன் மீதான என் காதலை குறைக்க முடியவில்லை

ஆனால் முடிவுகள் மட்டும் இனி எப்போதும்

என்னுடையவை அல்ல

அவை என்னை சுற்றி எடுக்கடுபவை

அவை தானியங்கிகள்

நான் அவற்றால் செயல் படுத்த படுகிறேன்

என் வாழ்வின் இந்நிலைக்கு உன் ஒரு நிமிட

கோபம் மிகுதியே கரணம் என்று தெரிந்திருந்தாலும்

இன்னும் உன்னை முழுவதுமாய் வெறுக்க இயலவில்லை

என் உணர்வுகளோடு நீ செய்த விளையாட்டிற்கு

விலையாய் என் வாழ்வு அடகு கிடக்கிறது

மீட்டெடுக்க முடியாத ஒரு ஆழ் கிடங்கில்

நன்றி

A Feather in the Wind

To the one with sunshine in her eyes

We pray all day and night

May this feather blowing in the wind

Bring love to lighter you from within

With a touch as gentle as your heart

Bring colours to brighten to your life!

. .. . . .Thanks!

Awarded Moments!

Sometimes we do not really except anything for the work we do. Not something tangible at least.

For instance the social works that i associate myself with. But when there is a recognition for such efforts it feels great. It happened to me recently when the NGO with which i work chose me as one of the action board members and awarded me for my contributions so far. It was a tressurable moment as i went to receive the award with my mom. I was feeling great!! I think that what ever i have done so far is nothing much, really. I am not trying to be humble here, truly  there is scope to do lot more with the bandwidth i have. I hope with time i shall be able to do my part to the society in a bigger and better way. For now its one of my happiest moments and i am feeling exceptionally overwhelmed by this gesture of acknowledgement. With no comparison what so ever its time for me to say "Ella pugazhum iraivanukke!!"  :)