Seems Endless...

மறைந்ததெல்லாம் காண்பமன்றோ...

2011-11-16T18:51:00.000-08:00

உற்று பார்த்து கொண்டிருந்தேன்
திரையில் தோன்றி மறைந்தன பெயர்கள்.
ஒன்றன் பின் ஒன்றாய்
வெவ்வேறு நீளத்தில் பல பெயர்கள்.
அடைமொழிகளுடன் சில
அடர்ந்த கைத்தட்டல்களோடு சில

திரைப்படம் துவங்கியது
இமை கவிழ்த்து
பார்வை விலக்கி
அமைதியாய் பார்க்க தொடங்கினேன்.

கையோடு கொஞ்சம் வானம்.

2011-09-29T11:34:00.000-07:00

கொஞ்சம் வானத்தை
சிறகோடு சுமந்து வந்தது
ஒரு வண்ணத்துபூச்சி.
வனத்தின் ஆகப்பெரிய
மலர் மீது வானத்தின்
வாசனையை தடவிவிட்டு
வந்த வேலை முடிந்ததென
சட்டென்று பறந்தது.

விட்டு பிரிகையில் ...

2011-09-28T13:31:00.001-07:00

வேரோடு பிடுங்கி
வேறிடத்தில் நட்டு
வேலி கட்டி பாதுகாத்து
தண்ணீரோடு கண்ணீரும் உற்றி
பத்திரமாய் இருக்கும்படி
சொல்லிவிட்டு சென்றிருக்கலாம்தான்.

ம்ம்..

நீ பிளாஸ்டிக் செடி
என்றறிந்த தருணத்தில்
மரணித்துவிட்டது எல்லாம்.

கவிஞனின் தூரிகை

2011-09-23T23:34:00.001-07:00

என் கவிதைகளை
இனி வார்த்தைப்படுத்த
முடியுமென்று தோன்றவில்லை.

எண்ணங்கள் அனைத்தும்
பிம்பங்களாகவும் குறியீடுகளாகவும்
தோன்றி மறைகின்றன.

எண்ணங்களை வரைந்தேவிடலமேன்றலோ
தூரிகையிலிருந்து ஒரு சேர
வழிகிறது கண்ணீரும் காதலும் .
சொற்களோ கதவடைத்து விட்டன
வண்ணங்களோ போதா புரட்சி செய்கின்றன.

சொல்லாமலே விட்டு போய்விட்டாலும்
உன்னிடம் சொல்ல ஏதோ
இருந்ததென யூகித்துக்கொள்.

சில வானங்களுக்கு அப்பால்.....

2011-09-23T22:46:00.000-07:00

நான் விட்டு வந்த
வெளி எல்லாம்
உன் வன்ம வார்த்தைகள்.
என் ஒற்றை
காலடி சுவடுகள் மேல்
உன் புதிய துணையின் கால் மிதிகள்.

சில வானங்களுக்கு அப்பால்
மொழி தெரியாத
கடல் யட்சனிடம்
மோட்சம் யாசிக்கிறேன் நான்.

நீ ஏனோ
உன் புதிய அடையாளங்களை
புதிய கண்ணாடிகளில்
தேடி கொண்டிருக்கிறாய்.

கொஞ்சம் நட்பேனும் மிச்சமிருந்திருந்தால்
உன்னை கண்ணாடிகளிடமிருந்து மீட்டு
சுய தேடலுக்கு
அறிமுகப்படுத்தியிருப்பேன்.

பனியோடு பெய்தது

2011-01-14T13:08:00.000-08:00

மார்கழியில் வானை பிய்த்து கொண்டு வெண் மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. பனி மணல் போல் சமனாகவும் அடர்த்தியாகவும் என் வாசலில் படர்திருந்தது. அதில் குருவி அல்லாத சற்றே பெரிய பறவை ஒன்றின் கால் தடம் தெரியவும் அதை பின் தொடர்ந்து சென்றேன். எனக்கு புரியாத மொழியில் பாடிக்கொண்டிருந்தது பறவை. அநேகமாய் இந்த பாடலாய் இருக்கலாம் என்று அனுமானிக்கிறேன்.

கடல் பறவை

ஒன்றிடம் காதல் வயப்பட்டேன்.

இலைகள் நிறம் மாறின .

இடம் பெயரும் காலம் வந்தது.

பல மைல் கடந்து

கூட்டத்தோடு புலம்பெயற

புறப்பட்டது பறவை.

புறப்பட சிறகு விரிக்கும் முன்

அலைகளில் சிறு தூரம்

கால் நனைத்து நடக்கையில்

கடைசியாய் ஒரு முறை

திரும்பி பார்த்திருக்கலாம் .

அங்கே தான் உட்கார்திருந்தேன் நான்

அந்த மரக்கிளையில்

இருப்பு பிரதான படும் பொழுது உணர்வுகள் பின் வாங்கி கொள்ளும் என்பது எல்லா உரியினங்களுக்குமான பொது விதி போலிருக்கிறது.

ம்ம், யாரிடமோ சொல்லாமல் விட்டதை என்னிடம் வந்து ஏன் பாடிவிட்டு போகிறது பறவை? அடுத்த முறை காலடி தடங்களை பின் தொடர்வதில்லை என்ற முடிவுடன் உள் வந்து கதவடைத்தேன். பாடல் மட்டும் துல்லியமாய் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. எங்கே நகர்தலும் அதே துல்லியதுடுன் அதே தீர்கதுடன் கேட்டு கொண்டே இருந்தது. அனுமானங்களை வெளியில் வைத்து அடைத்தேனா என்று உர்ஜிதப்படுத்த வாசல் வந்து கதவு திறந்து பார்த்தேன். வீடு வெளியே இருந்தது.

முக்கியத்தின் புதிய அகராதி

2010-12-28T13:13:00.000-08:00

மரண தருவாயில்

என் கண் முன் தோன்ற போகும்

பிம்பங்களை

நினைத்து பார்கிறேன்.

பேருந்தில் சீட்டு கிழித்து தந்த

பச்சை மோதிர விரல்கள்

நேரில் பார்த்த நடிகையின்

சாம்பல் நிற கண்கள்

இவை எல்லாம் தோன்ற

நல்ல வாய்ப்பு இருக்கிறது.

காலம் முக்கியங்களை

சூனியங்களாக மாற்றி கொண்டிருக்கிறது.

பிராதனங்கள் பித்து பிடித்து

புழக்கடை வழியாய் ஓடி கொண்டிருக்கிறது.

என் மரண தருவாயில்

மனித தொடர்பு அல்லாத

வேறு பிம்பங்கள்

தோன்றினால் நலம்.

பிம்பங்கள்

2010-04-05T07:10:00.000-07:00

கனவிலும் கூட
உன்னால் நிராகரிக்கப்படுகிறேன்
விருட்டென்று
வெறுமைக்கு
கண் விழிக்கிறேன்.

மௌனங்களில் கூட
பேரிரிரைச்சல்களால் துரத்தப் படுகிறேன்.
புணரும் போது எழும்
உன் பிம்பங்களை
பொய் என்று ஒதுக்குகிறேன்.

நேரம் என்னை
பரிகாசிக்கிறது.
நெடுந்துயர் என்னை
உயிர்பிக்கிறது.

என் எழுத்துக்கள்
என்னை விலகுகிறது.
நீ மட்டும்
வியாபித்திருக்கிறாய்.

Monitor முத்தமும் ஒரு thanglish கவிதையும்.

2010-03-31T14:20:00.000-07:00

கணினி கடந்து

என்னை

தொட்டு விடவும்

நெருங்கி விடவும்

துடிக்கும் உன் தவிப்பு.

என்னோடு

மில்க் ஷேக்

பகிர்ந்து கொள்ளும்

பிரயத்தினத்தில்

பாழாய் போன

உன் கீ போர்ட்.

நீ வரைந்ததை

சரியான கோணத்தில்

அசையாமல் காட்டியபின்

நீ செய்யும்

அங்கீகார ஏக்க புன்னகை.

இப்படியான

virtual பரிமாற்றங்களில்

நீ தந்த

monitor முத்தங்களால்

ஈரமாகிறது

என் கன்னமும்

நம் உறவும்.

(என் அக்கா மகன் 4 வயது ஆதி கிட்ட இந்த கவிதைய அவன் வளந்த அப்புறம் படிச்சு காட்டாதீங்கplz!!!!!!)

ஓவியம்: ஆதித்யா

கருணையும் கொலையும்

2010-03-30T05:55:00.001-07:00

இலைகள் மொத்தமும் உதிர்ந்த
மரத்தில் மிக வேகமாய்
பரவுகின்றன சில
அடர் பச்சை கொடிகள்.
மரம் மட்டும்
மௌனமாகவே நிற்கிறது.

சுற்றமும் நட்பும் சூழ. . .

2010-03-18T07:39:00.000-07:00

திருமணங்களில் , காதல்

முடிய பெற்றவர்கள்

உதாரண காதலர்கள்

ஆகிவிடுகிறார்கள்.

காதலில் வென்றவர்கள்

என்று வாகை

சூடப் படுகிறார்கள் .

பிறருக்கு ஆலோசனை

சொல்ல தகுதி

உடையவர்களாய்

மாறி விடுகிறார்கள்.

அடிமனதில் அன்பை

புதைத்தவர்கள்

அமைதியாய்

கேட்டுக் கொள்கிறார்கள்.

அகத் தணல்

2010-02-16T12:30:00.000-08:00

உறைந்த பணியில்
நடுங்கி கொண்டே
தேடுகிறேன் சில
முகங்களை.

நினைவுகளின் நீட்சியாய்
கனன்று கொண்டிருக்கும்
அகத் தணல்.

உருவங்கள் சிதைகபட்டு
பின் மெருகேற்றப்பட்டு
சில ஒப்பனைகளுக்கு பின்
மேஜை கடத்தப்படும்
உலர்ந்த உணர்வுகள்.

உறைந்த பணியில்
நடுங்கி கொண்டே
தேடுகிறேன் சில
முகங்களை.

படித்ததில் பிடித்தது

2010-02-16T12:26:00.000-08:00

சிநேகிதிகளின் கணவர்கள்

மனுஷ்ய புத்திரன்

சிநேகிதிகளின் கணவர்களுடனான
சிநேகங்களில்
எப்போதும் உருவாகிவிடுகிறது
ஒரு சதுரங்கக் கட்டம்

ஒரு கலைக்கமுடியாத பாவனையின்
மர்ம நிழல்

ஒரு சர்க்கஸ் கோமாளியின்
அபாயகரமான சாகசங்கள்

ஒரு அபத்த வெளியில்
விரிக்கப்பட்ட வலை

சிநேகிதிகளின் கணவர்களுடனான
சிநேகங்களில்
என் சிநேதிகளின் கண்களை
முற்றாகத் தவிர்த்துவிடுகிறேன்

அவளது ஆடையின் வண்ணங்களை
அவளது தேனீரின் ரகசியப் பிரியங்களை
மறுதலித்துவிடுகிறேன்

அவளைப் பற்றிய ஒரு நினைவை
வேறொரு சம்பவத்தோடு இணைத்துவிடுகிறேன்

அவளது கணவனைப்போலவே
அவளது இருப்பை
ஒரு விளையாட்டுப் பொருளாக்குகிறேன்

சிநேகிதிகளின் கணவர்களுடனான
சிநேகிதங்களில்
நாம் அனுமதிக்கப்படுவது
ஒரு கருணை

அது நம்மிடம் காட்டப்படும்
ஒரு பெருந்தன்மை

சில சமயம் நம் சிநேகிதிகளுக்கு
காட்டப்படும் பெருந்தன்மை

நாம் சந்தேதிக்கப்படவில்லை
என நம்மை நம்ப வைக்கும்
ஒரு தந்திரமான விளையாட்டு

சிநேகிதிகளின் கணவர்களுடனான
சிநேகங்களில்
என் சிநேகிதி எப்போதும்
பிசாசுகளின் புதிர்மொழியொன்றைப்
பேசுகிறாள்

உரையாடல்களின்
அபாயகரமான திருப்பங்களை
பதற்றத்துடன் லாவகமாகக் கடந்து செல்கிறாள்

எதைப் பற்றிய பேச்சிலும்
கணவரைப் பற்றிய
ஒரு பின்குறிப்பை இணைத்துவிடுகிறாள்

ஒவ்வொரு சந்திப்பின் முடிவில்
மிகவும் ஆயாசமடைந்து
கணவர்கள் மட்டுமே நண்பர்களாக இருப்பது
நல்லது என்று யோசிக்கத் தொடங்குகிறாள்

சிநேகிதிகளின் கணவர்களுடனான
சிநேகங்களின் இடையே இருப்பது
ஒரு உறவல்ல
இலக்குகள் ஏதுமற்ற
ஒரு பந்தயம்

ஒரு அன்னியனுக்குக் காட்டும்
வன்மம் மிகுந்த மரியாதை

ஒரு சட்டபூர்வ உரிமையாளனுக்கு எதிராக
ஒரு பொறுக்கியின் ரகசிய கலகம்

தொண்டையில் நிரந்தரமாகத் தங்கிவிட்ட
ஒரு மீன் முள்

சிநேகிதிகளின் கணவர்களுடனான
சிநேகங்களில்
நான் எனது பழக்கவழக்கங்களை
மாற்றிக் கொள்கிறேன்

அவர்களது எல்லா அக்கறைகளையும்
எனது அக்கறைகளாக்கிக் கொள்கிறேன்

சிநேகிதிகளுடன் பேச
ஒரே ஒரு விஷயம் போதுமானதாக இருந்தது

அவர்களின் கணவர்களுடன் பேச
ஏராளமான கச்சாப் பொருள்கள் தேவைப்படுகின்றன

சிநேகிதிகளின் கணவர்களுடனான
சிநேகங்களில்
சிநேகிதிக்குப் பதில்
சிநேகிதியின் குழந்தைகளை
நேசிக்கக் கற்றுக் கொண்டேன்

எவ்வளவு குடிக்க வேண்டும்
ஜோக்குகளை எங்கே நிறுத்த வேண்டும்
நாற்காலிகள் எவ்வளவு தூரத்தில் அமையவேண்டும்
எந்தக் கணத்தில் வெளியேற வேண்டும்
என எல்லாவற்றையும் பழகிக் கொண்டேன்

நான் குழப்பமடைவதெல்லாம்
சிநேகிதியை பெயர் சொல்லாமல்
எப்படி அழைப்பது என்று

அல்லது பெயர்களை
வெறும் பெயர்களாக மட்டும்
எப்படி உச்சரிப்பது என்று

ஒரு சிநேகிதியை
‘ சிஸ்டர்’ என்று அழைக்கும்
ஒரு ஆபாச கலாச்சாரத்திலிருந்து
எப்படித் தப்பிச் செல்வது என்று

*

தலைப்பில் நீ இல்லை

2010-01-05T09:50:00.000-08:00

என் படைப்புகளின்

கருப்பொருளாய்

உன்னை வைத்து

நீ தந்த காயங்களை

கொண்டாட விரும்பவில்லை நான் .

இப்படி எண்ணி கொண்டே

தொடங்குகின்றேன்.

இப்படி எண்ணி கொண்டே

முடித்தும் விடுகிறேன்.

கருப்பொருளாய் நீ மட்டும்

எஞ்சி நிற்கின்றாய்.

திட்டமிட்ட இலக்கியம்

2009-11-13T11:36:00.000-08:00

இந்த பாதை வழி
இது என் முதல் பயணம்

நிற்கும் மனிதர்களும்
நகரும் படிகட்டுகளும்

தண்ணிரை போல் ் ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது
பரபரப்பு .
விமானங்களின் ஓசையை
உரிந்து கொண்டிருக்கிறது
காத்திருப்பு அறையின்
கrண்ணாடிகள்.

நேற்றுக்கும் இன்றுக்கும்

இடைப்பட்ட ஏதோ ஒரு
காலப் பொழுதில்
எழுதி கொண்டிருக்கிறது
என் பேனா.

பிரான்க் போர்டில்

என் முன்றரை மணி நேர

காத்திருப்பில்

இவ்வளவு இலக்கியமே
சாத்தியம்
அல்லது
போதும்.

J.Jayasree , LKG "D" section.

2009-07-22T05:35:00.000-07:00

Two side hair that looks like bushes tied up with black ribbons and a flower like knot on it. A hair band for the sake for wearing a hair band which was bought by refusing to move from the shop unless dad bought it

Little kajal in the bigg bright loving eyes cute nice earrings and wearing collar buttons to choke the neck with a hand kerchief pinned up on the shirt.

Beautiful bright shoes trying to keep up with the elders and those eyes wandering all over...looking at everything with wonder

Those cute hands holding those bigg hands and walking suddenly stopping to look at a beautiful butterfly....only to be tugged on by the the bigg hand

Carrying a square shapped biggggggggg bag with 3 books and one pencil box
and lot of stuff that are extremely precious like the leaf that fell from the tree that is there in front of the school , a crow feather as crows are precious and are among the rare species and a yummy small piece of bulpum.

Eagerly looking at the school gate...waiting to get to the friends and the teachers...
Running inside once at the gate... looking back towards the gate in last minute before entering the school building.

Entering that hugee door to the school.... eager to find some familiar faces of friends and teachers... that shy smile on the face when you 1st spot your fav teacher walking towards you

A chocolate wrapper with a silver foil made into a beautiful ring and stored safely in the box

The flowers made from pencil shavings... saved safely inside the pencil box
Those sharp pencils.... check them again to verify that they sharp enough....
Sharpening the pencil just to see how long those flowers can be and getting scolding later at home for reducing the pencil to a ridiculously small size in a single day!
Making sure that that yours should be the sharpest in the whole class... you can see the gleaming tip of the pencil wink back at you

Clean the white eraser... there should be no marks... it should be gleaming white.... write the date neatly on top of the book...underline that and sit with a glow anticipating an appreciation from the teacher

Wait for the lunch bell to ring and runnnn to find the best place near ur friends
That wait before the lunch bell rings.... all hungry... wondering what mom made for lunch... wondering what your friends bought for lunch....
Put on that clean napkin on your lap... and the aroma in the room of all open tiffin boxes
wow mango.... the look on your friends faces when they see the mango in your box.... After all you are only one to have 9 pieces of them!
Those lovely stories to tell during lunch... that exciting stories... so much to say so much to laugh

And sighhhh the bell is rang again…………………………….
The child has grown the dream lingers....

A chat Transcript! shhhhh dont tell my bosssss :)

உடைந்த பென்சிலும் சதுர உலகமும்

2009-07-20T14:13:00.000-07:00

யாரை போலவும் இலல்லாமல்

எல்லாரையும் போல் இருக்க

முயற்சிக்கும் சிறு உயிர்கள்

இவர்களின்

சதுர உலகத்தில்

உலவும் ஆச்சர்ய குறிகளுள் சில கீழ்வருமாறு,

நட்டு வைத்த பல்

நாளை முளைக்குமா !?

எட்டு கால் பூச்சிக்கு

எதற்கு இத்தனை கால் !?

வானத்தை பூமி பார்கிறதா

அல்லது பூமி வானத்தை பார்கிறதா !?

அக்காவின் கூந்தல் மட்டும்

ஏன் இத்தனை நீளம் !?

பஞ்சு மிட்டாய் தின்பண்டம் என்றால்

பஞ்சு ஏன் தின்பண்டம் இல்லை !?

பெரியவனாகி நீ என்ன செய்ய போகிறாய்?

ம் !?

முதலில் நான் பெரியவனவேனா ?
இதுவாக ...
இப்படியாக...
இன்னும் பலவாராக..

மாயத் தனிமை

2009-07-20T06:49:00.000-07:00

தனிமைகளை நிரப்ப
எப்போதும்
ஏதோ தேவை படுவதில்லை
யாரோ தான் தேவை படுகிறார்கள்
யாரோவில் தொடங்கி
யாரோவில் முடியும்
தனிமைகள்

முத்தப்பிழை

2009-07-17T01:55:00.000-07:00

கல்லான பின்னும்
கன்னத்தை எரித்து கொண்டே இருக்கிறது
உன் அமில முத்தம்

கனவு என்னும் திசை பலகை

2009-07-15T03:04:00.000-07:00

நேற்று கண்ட கனவில்
உன்னை அங்கேயே விட்டு விட்டு வந்துவிட்டேன்
இதற்காக நான் என்னை வெறுக்கிறேன்.
இன்னும் சில வினாடிகள் மட்டும் பொருத்துக்கொள்
இதோ இதோ உறங்க தொடங்கிவிட்டேன்!

யன்னல் பொழுதுகள்

2009-07-13T04:42:00.000-07:00

ஒரு சிறு குழந்தையின்
உற்சாகத்தோடு எதிர் பார்த்து கொண்டிருக்கிறேன்
உன் வரவை
நாளை என்றும் மறு நாள் என்றும்
ஒன்றும் இல்லை என் நாளேட்டில்
எல்லா நாட்களும்
இன்றில் தொடங்கி இன்றில் முடிகிறது

மழை

2009-06-16T00:13:00.000-07:00

நான் காடுகளில் தொலையப்போகும் அந்த நாளில் கன மழை பெய்ய வேண்டும்.

என்னிடம் வார்த்தைகள் தீர்ந்து போகும் ஒரு வெறுமையான பொழுதில் அவ்விடத்தை மழை நிரப்ப வேண்டும்..

சத்தியமாய் அதை பற்றி நான் கவிதையோ அல்லது கவிதை போன்ற ஏதோ ஒன்றையோ எழுதிவிட கூடாது..

என் அன்மாவை நனைத்த ஒற்றைத் துளியாய் என்னோடு மட்டும் அது பேசிக்கொண்டிருக்க வேண்டும்

நான் முழுவதுமாய் சிந்தி சிதறும் வரை......

ஒரு கண்ணாடியின் மரணம்

2009-06-12T06:39:00.000-07:00

என் வாழ்வின் முடிவுகளை பிறர் எடுக்கும் அளவிற்கு

என்னை முடமாக்கிய உன் செய்கைகளால் கூட

உன் மீதான என் காதலை குறைக்க முடியவில்லை

ஆனால் முடிவுகள் மட்டும் இனி எப்போதும்

என்னுடையவை அல்ல

அவை என்னை சுற்றி எடுக்கடுபவை

அவை தானியங்கிகள்

நான் அவற்றால் செயல் படுத்த படுகிறேன்

என் வாழ்வின் இந்நிலைக்கு உன் ஒரு நிமிட

கோபம் மிகுதியே கரணம் என்று தெரிந்திருந்தாலும்

இன்னும் உன்னை முழுவதுமாய் வெறுக்க இயலவில்லை

என் உணர்வுகளோடு நீ செய்த விளையாட்டிற்கு

விலையாய் என் வாழ்வு அடகு கிடக்கிறது

மீட்டெடுக்க முடியாத ஒரு ஆழ் கிடங்கில்

நன்றி

A Feather in the Wind

2009-06-12T04:32:00.000-07:00

To the one with sunshine in her eyes

We pray all day and night

May this feather blowing in the wind

Bring love to lighter you from within

With a touch as gentle as your heart

Bring colours to brighten to your life!

. .. . . .Thanks!

Awarded Moments!

2009-03-01T22:01:00.000-08:00

Sometimes we do not really except anything for the work we do. Not something tangible at least.

For instance the social works that i associate myself with. But when there is a recognition for such efforts it feels great. It happened to me recently when the NGO with which i work chose me as one of the action board members and awarded me for my contributions so far. It was a tressurable moment as i went to receive the award with my mom. I was feeling great!! I think that what ever i have done so far is nothing much, really. I am not trying to be humble here, truly there is scope to do lot more with the bandwidth i have. I hope with time i shall be able to do my part to the society in a bigger and better way. For now its one of my happiest moments and i am feeling exceptionally overwhelmed by this gesture of acknowledgement. With no comparison what so ever its time for me to say "Ella pugazhum iraivanukke!!" :)

Just Fly . . .

2009-02-24T04:07:00.000-08:00

Just Fly . . . Fly .....

Oh thy magnifcient bird

Fly to a place

where there are no rules and boundaries

and place where the sky

kisses the ground

with a billion stars lighting

up the skies.

A place far away

with the gentle breeze on

your soft feathers.

Fly with the quietness

by your side.

Just fly to a world

beyond time

beyond the grasp of reality

fly with thy majestic wings

Fly into the beauty of the light

Just fly oh dear bird

Just fly.. . . . . . . .

(Shhhhh....An angel whispered these lines in my ears when i was too tired to fight it out!! )

சில அரிய புகைபடங்களும் பல புதிய குப்பை தொட்டிகளும் . . .

2008-12-01T03:38:00.000-08:00

பழுப்பு நிறத்தில்

ஓரங்கள் கரைந்த

சதுரங்க அட்டையில்

வியாபித்திருக்கிறது ஒரு நொடி.

சரியாக சிரித்துவிட வேண்டிய

பதற்றத்தில் பற்கள்.

அரை மூடிய கண்களை தவிர்க்க

அவசரமாய் சற்றே மிகையாய்

விரிகிறது விழிகள்.

புகைப்படக்காரர் சிரிக்க சொல்லும் போது கூட

பெரும்பாலும் அப்பாக்களால்

வெறும் உதடு விரிக்க மட்டுமே முடிகிறது.

அம்மகளோ ஏதோ கணத்தில்

தொலைந்த அவரவரின் வாழ்வை

புமிக்கடியில் துலாவ தொடங்கிவிடுகிறார்கள்.

கவிதையை முடிக்கும் கடைசி வார்த்தை போல்

புப்பெய்தியபின் பின் தோன்றும் முதல் பரூ போல்

அதீத முக்கியத்தும் பெறுகிறது

பிம்பங்களால் கட்ட பெரும்

அந்த ஒரு நொடி.

அந்த ஒரு நொடி பற்றி

நாளை வரலாறு பேசலாம்

அல்லது வாசல் குப்பைகளோடு

அவை கலந்து கரைந்து இறந்து போகலாம்.

சில அரிய புகைபடங்களும் . . .

பல புதிய குப்பை தொட்டிகளும் . . .

Friends!

2008-11-27T06:08:00.000-08:00

"No one can be a friend to anyone sister, you dont know still" . This was the reaction of 15 year old ammu when i asked her about her friends! She was not representing a teeneger hanging out in CCDs , wearing branded jeans , bright T-shrit with catchy writings and a bag hanging way below the knee. Her apartment is not a three bed room flat in gandhi nagar and both her parents are not working. She doesnt freak out , may it be movies or may it be maths!

Are you able to relate to ammu, can you imagine her? Finding it difficult right?

Even i found it very difficult until i actually saw her in the 'Government Remand home for Girls'.

Its a place where the socially victimised girls below the age of 18 are brought after being rescued by the police.

A place where you get the see some otherwise unseen faces. Some 3 girls who were abandoned by their families for being mentally challenged are mixed up in this crowd of 117. They were smiling , infact they were constantly smiling at me when i went there.

However ammu who brought me tea while i was waiting in their office room never smiled at me.

And she was the one who gave me that 'never before heard' answer about friendship. I did not react. Infact i didn know how to. May be she is right!

Surround by people with whom she has compete for using anything from toilet to toilet soap , with whom she has to adjust 24*7 for the reason of no choice, behind whom she has to wait in long queue for getting her plate of food, besides whom she has to sleep in congested room how can she be a friend?

Its nice to have friends who send sms, greet over a e-card,drops down once in a while, meets over the weekend. But how to find a friend in a person with whom you need to compete for survival?

I spoke to them, yes i spoke to all the 117 of them including those three delightful faces sitting in the left corner. I told them to read the books from the library we had set up for them. We spoke about movies to mullah stories, kadhalil viludhen to Kalam effect , career to coffee.

When i asked about their talents , leela said "we can sing, dance and shout(!?)". Did you ever know that shouting is a talent. Know it now. Oh god! They shouted to blow off the roof up to the sky. Amazing girls!

I was curious and asked leela about her friends. Without a minute of hesitation she said, "No one can be a friend to anyone sister, you dont know still".

(Names are changed for anonymity)

நான்

2008-09-11T05:53:00.000-07:00

சொல் என்றொரு சொல் இல்லாமல் போனால் எண்ணங்களை எப்படி வெளிப்படுத்துவது..........................................
வெளிவர துடித்துக்கொண்டு உள்ளேயிருந்து எம்பி எம்பி பார்க்கும் சில அரூபமான கருத்துக்கள்...............
வார்த்தைகள் தீர்ந்து போன முடிவற்ற வெளியில் தனியே விடப்பட்டிருக்கிறேன்...........
சொல்லப்படாமலும் எழுதப்படாமலும் பேசப்படாமலும் எத்தனை சொற்கள் இந்த பிரபஞ்சத்தில் ஒர் முடிவு தேடி அலைகின்றனவோ.
யார் பேனா எவர் வாய் வழி இவை விட்டு விடுதலையாக போகின்றனவோ? பதில் கிடைக்காது அல்லது பதிலே இல்லை என்ற நிலையிலும் கூட தொடர்ந்து எழும் கேள்விகள். நான் என்று கூட ஒரு சொல்.. ம்ம்ம்... நான் என்றொரு சொல். இதில் என்னை நான் எப்படி உணர்த்துவது.
இதில் நான் எதை சொன்னாலும் கடைசியில் அது வெறும் சொல்லாகி விடப்போகிறது... என்னைப் பற்றி தோண்றிய வார்தைக்குப்பைகள் கோபம்
அன்பு அழகு
திமிர் குழந்தை காதல்
வெறுப்பு தனிமை நட்பு தூய்மை பொறாமை நடிப்பு பயம்
நான் என்கிற என் இருப்பை என் இருத்தலை தற்சமயம் இந்த வர்த்தைகள் தான் மீண்டும் மீண்டும் நிறுவிக் கொண்டிருக்கின்றன.. இதில் விடுபட்டுப் போன எல்லா சொற்கலும் உங்கள் மனதில் தோன்ற கடவதாக.. ..................................................................................................................................

நாட்கள்

2008-09-11T05:48:00.000-07:00

மிக வேகமாக நகரும் நாட்களில் மெதுவாக நகர்ந்த நாட்கள் பற்றிய நினைவுகள் வருவதில்லை. ஆனால் மெதுவாக நகரும் நாட்களின் ஒவ்வொரு கணமும் கனம் பொருந்தியது என்றே தோன்றுகிறது.

நாட்களின் நீள அகலத்தை தீர்மானிப்பது யார்? எந்த விஞ்ஞான கணக்குகளுக்கும் அகப்படாமல், நாட்கள் தன்னை தானே ஒரு தையல்காரனின் கத்திரியை கொண்டு வெட்டி கொள்கிறது.ஒரு நடிகையின் துரிகையை கொண்டு ஒப்பனை செய்து கொள்கிறது.

ஒவ்வொரு நளும், ஒரு முடிவற்ற கணக்கியல் சமன்பாட்டை போல் நீண்டு கொண்டே போகிறது.

ஒவ்வொரு இரவோடும் ஒட்டிப் பிறக்கும் ஒரு பகல்.ஒவ்வொரு பகலோடும் ஒட்டிப் பிறக்கும் ஒரு இரவு.பகலின் நிகழ்வுகளுக்கு மெளன சாட்சியாய் நிற்கும் இரவுகள். இரவுகளின் சம்பவங்களை பறைசாற்றிக் கொண்டிருக்கும் பகல்கள். காலவெளியில் கணக்கற்ற பல இரவுகளும் முடிவற்ற சில பகல்களும்.

கானகத்தின் ஊடே பாயும் கதிரவனின் ஒளிக்கதிர்கள் சில பகல்களை அங்கே பொழிந்து விட்டு செல்கின்றது.கடல் மேல் காயும் சூரியனிலிருந்து கசிகிறது சில பகல்கள்.உடலுக்குள் பாய்ந்து உயிரை துளைத்து ஆன்மாவிற்கு உணவாகும் சில பகல்கள்.

இரயில் பயணத்தின் போது பின்னோக்கி ஓடும் சில இரவுகள்.பாயும் அருவியின் பாறை இடுக்குகளில் ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் சில இரவுகள்.திரெளபதியின் முடியாத கூந்தலிலும் மிச்சமிருக்கிறது கொஞ்சம் இருட்டு.

நாட்கள் ஒரு தேர்ந்த கதை சொல்லியை போல் பல கதைகளை அனுபவமாய் தன்னுள் சுமந்து செல்கிறது.

தாஜ்மகல் கட்டிய கைகள் இதனுள் தான் கிடகின்றன....
கலீல் ஜீப்ரான் சொல்லாமல் விட்ட பல சொற்களும் இதனுள் புதைந்து இருக்கிறது.....
கார்மழையில் கண்ணன் நின்றாடிய காலிங்கன் இதனுள் தான் உறங்குகிறான்.
இதனுள்ளிருக்கும் கல்லறையிலிருந்து இன்னும் அனார்கலி சுவாசித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். இந்த சுவாசத்தின் வெப்பம் தான் ஒவ்வொரு பகலையும் சூடாக்குகிறது.ஒவ்வொரு இரவையும் மோகத்தால் நிரப்புகிறது.மோகம் கொண்ட ஒவ்வொரு இரவிலும் தவறாமல் பொழிகிறது கார்மழை.

நாட்களின் சாளரங்கள் பெரும்பாலும் முடியே கிடக்கின்றன.அரிதாய் காட்சி தரும் நீண்ட கூந்தல் கொண்ட அரேபிய இளவரசி அதன் பின் அமர்ந்து தன் ராஜகுமாரனின் வருகைக்காக காத்திருக்கிறாள்.

பல மைல்களுக்கு அப்பால் செல்லும் இரயிலின் அருகே அதிர்கின்றன சில மஞ்சள் நிற பூக்கள் கொண்ட செடிகள்.

நாட்களின் அதிர்வுகளில் அதிர்கின்றேன் நானும்.............................

Women in 2020: Strengthen the roots

2008-08-06T06:23:00.000-07:00

What are women in(rural) India today aspiring to? Are they aspiring to be homemakers?
Or are they aspiring to realize their dreams? Are they even free to dream?! Or do they believe that dreaming is hopeless in a land where their dreams will never take flight? Do they passively give into societal censure, parental and monetary restrictions? Or do they voice their hopes and wishes? Do they even have a voice?!

Do our rural women have the power to give themselves the hope of a better life?
That’s a difficult question to answer. It all boils down to education. The situation is quite dismal since for every 100 girls that enroll in Schools in rural India, only
eighteen reach class 8, only nine reach class 10 and just one reaches class 12.
Well it’s the time to think of some probable solutions. Understanding the psyche of the rural poor, a monetary incentive (of say a 100 rupees a month) for every girl child that goes to school and an additional Cash Prize for a girl who appears for the exams and passes, can bring about a substantial increase in female child enrollments in schools. Additional stress needs to be laid upon women entering the science streams(medicine, engineering, automotives etc) rather than just the traditional domains that women have been in for the past centuries. The manufacturing companies or industries that encourage the count of women employees should be given some tax benefits. Women need to be motivated
to pursue their studies and subsequently their careers. This can also be initiated at
the rural level. Strong self-sufficient women and women entrepreneurs from villages which are in proximity to a said village can be given good mileage. Locals will easily identify with these known individuals who were in similar situations and who have masterfully handled their strife and struggles by turning to education and its
benefits. These local role-models can be a part of the school curriculum to help,
guide, motivate and give the female students a realistic, achievable goal. To include such activities in the curriculum, can be made mandatory by the government. It may be a long while before the rural men accept their women as bread-winners
but it won’t be too long before the men start recognizing their women as potential financial contributors, in addition to their role of contributing to the welfare of the children and the home. We long to see the day when a rural woman managing her
home and her career is seen as a norm rather than just the odd exception.

Only with a remarkable role played by women we can achieve the vision 2020.
Because India’s Future lies in her villages and India’s strength lies in her Women.

Dream comes true!

2008-07-25T03:24:00.001-07:00

We were told before a week that India Vision Partner organisations have got an opportunity to meet Dr.Kalam and he has given an appointment at eleven. The excitement and anxiety was crossing its thresholds and we were all set to meet our source of inspiration. The first surprise news that came was the meeting was not 11.am but at 11.pm!!
Twelve of us from all the Partner organisations like Suyam, Inda Sudar, Dream India, Team Everest, Nandanar Trust, Manam Malarattum, and Young Helping Minds assembled near RajBhavan gate at 9.00pm and it was wonderful to meet lot of like minded people.
To be present inside rajbhavan itself was feeling so great. We were fully charged and waiting for "D Moment". And finally we were called inside. As Dr Kalam was busy with various meetings, we were called inside at 12 midnight he spent with us till 1 am. He was very fresh and very enthusiastic in meeting our India Vision team.
I don't think I will be able to capture in words what we felt as soon as we saw him. It's beyond words and languages.
We could all feel his presence. In fact that was the moment when we realized the significant impact he has created in us.
The one thing that kept me thinking was his sincerity. All the seven partner organisations handed over their 'brieft note' of their activities. He went through these notes carefully. He said that he has got a lot of homework from us (!) and he has to work on it to us give directions. We understood that here is where the depth in his words comes from. When he says "Dream" it doesn't sound ordinary but its so vibrant and energetic and that's because and mind effort he puts behind it.
Now this meeting has invoked a lot of responsibility in us. We can thank for his time shared with us only by doing more for the society. We should touch as many lives as possible and try to bring smiles on their faces as he said.
See more photos http://flickr.com/photos/prpoint

சமர்ப்பணம்

2008-07-21T21:34:00.000-07:00

பட்டில் பாவாடை கட்டி
பாதமிரண்டிலும் கொலுசுகள் பூட்டி
வாசனை மல்லியை தலையில் சூட்டி சூட்டி
எங்கள் அழகனைத்தும் புறம் சார்ந்த விஷயம் என்று
புரிய வைத்துகொண்டிருந்தது சமூதாயம்.
ஐயா!
உங்கள் அக்னி சிறகுகள் மட்டும் எங்களை
வருடாமல் போயிருந்தால்
எங்கள் அகம் ஆற்றல்களின் கிடங்கு
என்பதை அறியாமலேயே வேடிக்கை மனிதர்களை
போல் வீழ்த்திருப்போம் நாங்களும்.
கள்ளி பால் உண்டு சுருண்ட
எங்கள் சகோதரிகளின் சவங்களை பார்த்து
மையிட்ட எங்கள் கண்களுக்கு கனவுகள்
காண தகுதியிருக்கிறதா
என சத்தமில்லாமல் அடங்கிபோயிருந்தன
எங்கள் ஆசைகள் மொத்தமும் .
ஐயா!
உங்கள் தீர்க்க தரிசனம் மட்டும்
எங்களை வந்து சேராமல் போயிருந்தால்
இன்று ஞான பெருவெளியில் நம்பிக்கையோடு
மிதக்கும் எங்கள் கனவுகள் எல்லாம்
ஏதோ அடுப்பில் கிடந்த விறகின் நெருப்பில் வெந்து போயிருக்கும்.
ஐயா!
"காலத்தின் மணல் பரப்பில்
உன் காலடி சுவடுகளை
பதிக்க விரும்பினால்
உனது கால்களை இழுத்து இழுத்து நடக்காதே
என்ற உங்களின் வார்த்தைகளால்
வார்தேடுகப்பட்டவர்கள் நாங்கள் .

இன்று உங்களால்
எங்கள் ஆன்மாவின் உள்ளொளி ஒன்று தான்
இந்த தேசத்தை ஒளிரசெய்யும் என்பதை உணர்கிறோம் .
எங்களுக்குள் இருக்கும் இறையாண்மை தான்
இந்த தேசத்தின் எழுச்சி என்று நம்பிக்கை கொள்கிறோம்.

ஆதவனின் அருள் கதிர்கள் எங்கெல்லாம் பாய்கிறது என்று
அன்னார்க்கு தெரிவதில்லை
உங்களின் இருத்தலால் மட்டும் எத்தனை
மனங்கள் மலர்திருக்கும் என்று
உங்களுக்கு குட தெரிய நியாமில்லை
வார்த்தைகளுக்குள் சுருக்கி சொல்ல வேண்டும் என்றால்
எங்கள் வாழ்வின் அர்த்தங்கள் மொத்தமும்
உங்கள் காலடிக்கு சமர்ப்பணம்!

நிலம் பெயர்ந்தவள் - லதா

2008-06-19T21:33:00.000-07:00

சமிபத்தில் படித்து , பிடித்திருந்தது !

யாருக்கும் இல்லாத பாலை

போர்

களைத்து நிற்கிறாள் காளி

மணல் காற்றின் வெம்மை வாட்டும்

எல்லையற்ற வெளியில்

ஒவ்வொரு கையாய் வீசுகிறாள்

ஒலியுடன் விழுகின்ற ஆயுதங்கள்

துர்வாரும் இயந்திரங்களின் இசையில்பாடிச் செல்லும்

பலவிதப் பெண்களும்

அவள் வெற்றுக் கரங்களில் கொடிகள்

கட்டிச் செல்கின்றனர்.

பதினெட்டுக் கரங்களிலும்

பாடல்கள்

பல்வேறு மொழிகளில்

செம்மை களைந்து வண்ணங்கள் பூசிய

அவளை

சென்ற இடமெல்லாம் கேட்டனர்

"எந்த நாட்டவள்"

மென்மையேறிய கரங்கள் வலிக்க வலிக்க

கொடிகளால் சுற்றிக் கட்டினாள் அதில்

துப்பாக்கிகள் சொருகினாள்

எவருமற்ற கடல் பரப்பில்

திணை களைந்து நீந்துகிறாள்

உடலெங்கும் புயல் சுமந்து

Fire in the mountain run run run !!

2008-06-08T22:04:00.000-07:00

The weekend events were great fun. The active participation of many volunteers made it all the more colourful.
In the event at crest we encouraged the students to be regular to school and actively participate in games etc.
We played a lot with them and sandwiched these thoughts in between the games.

http://picasaweb.google.com/ivolunteerbangalore/Crest/photo#5209847433549400866

In NELE it was awesome fun to play with the kids and conduct painting competition for them.
It was a great feeling that we could actually bring smile on their faces just by our presence.
It was good opportunity for us as well to revive and revisit our drawing skills :) !
http://picasaweb.google.com/akash.bhattacharya17/AshaKiranaNele

Tanjore painting

2008-06-05T06:00:00.000-07:00

I Cant exactly remember when did i see the first tanjore painting . I have a great fascination and liking for them. The bright colours , sharp features , embossed with gold and semi precious stones . . . . they just appeal to all my asthetic senses of beauty.

I think this liking should have got built over a period of time. The images of the hindu temples like thiruveeteswaran kovil , parthasarathy kovil etc surrounding my house should have created this love for tanjore paintings in me. Infact its the first thing that strikes to my mind when i think of buying a gift to some one. The rasi handloom shop in mylapore is one place which can be visited just for the great fragrance it has. It also showcases few wonderful tanjore paintings . Mostly the very regular classical ones.

I always imagine a house which has a dark brown well crafted wooden furniture in the hall . A beautiful "Unjal" with elephants on the golden chain on the four sides holding it placed in the center.

White walls with huge tanjore painiting in the center . Some green plants at the side. Sum total all that i want to say is i loveeeeeeeeeee tanjore paintings :)

Still Learning..

2008-06-03T03:56:00.001-07:00

This Saturday i had been to swanthana. There were a lot of kids . The cute little ones whose smile is worth millions. These girls are abandoned by their parents for multiple reasons. They are challenged in many ways by the creator. I went there just to spend some time however i happen to learn something which will be a leason for me for my life.

As soon as i entered there was girl who came running towards me shouting "akkkaaaa !!!" , she tried to show me something written in a paper. I could only read what was written in that paper and not what was there in her beautiful mind. I was received like i was known to them from ages. I met the sister had a word with her and came back to the hall where each one of them had a place in some corner . They were trying to grab my attention by loudly smiling , doing some action and waving hands towards me. And few were smart enough to move their wheel chair slowly towards me and didn want to wait for me to look at them. Everyone tried to convey some information to me from the world in which they live. All that i could understand was that they were really very happy to find someone to hear.

We kept chit chatting . They were talking something that i didn understand and i was also talking something which i am sure they might not have understood. But we were in a plane of thoughts and we could read each others mind. We may not have followed what was being said but the unsaid was quite clear to us.

Someone wanted my bright green bangle and someone was already dancing with my kalamkari printed dupatta. Suddenly some noise made me turn and i saw hema had slipped down from her special cycle. She is a 4 year old girl who cannot speak or hear and also mentally challenged. She took some time to realise that she was facing the sky with her legs were raised above her knees. Immediately she started crying aloud. I ran towards her , took her into my arms and was trying to tell her that nothing much happened. I myself was a bit scared as i did not understand how to console her. Now she started to cry in intervals . Sleeping for sometime suddenly getting up and crying and slowing closing her eye lids and again going back to sleep.

After sometime she woke up and when she became really silent i was very happy . Now suddenly something irked me so badly in my left arm and i screamed in pain. It was so sudden that tears started rolling out of my eyes. May be because of the shock or pain i don't know. I could see that it was hema who bit me and she went back to sleep in the same arms very peacefully.

For a moment i didn know how to react. I was helpless and was left clueless why did she do that to me. However i could not react in anyway because i know her state. This dragged me into thoughts for the rest of the week. Most of the time i expect people to react to me in a specific way for various reasons. I break my heads thinking why cant they be good to me for all that i have done to them. Hema thought me an answer that day. She actually thought me an important lesson for my lesson for life which i would have never learnt otherwise.

Each one has reason to react in their own way. Its left to us as to how we want to take it and proceed. We can over react, discontinue their relationship , scold , remain calm , try to become god etc.,

What we still cannot do is to expect some one to be ideally a person whom we have imagined in our minds. Thanks a lot da hema kutty i will never forget you in my life.

For more pictures: http://www.flickr.com/photos/kkube/